اولین روزی که اینجا قبول شدم خیلی خوشحال بودم که یکی از بهترین دانشکده های دانشگاه آزاد قبول شدم، در شهر خودم هم هستم اگر چه قصدم دانشگاه سراسری بود ولی برای من تهران بودن ارزش بیشتری از مدرک سراسری گرفتن داشت، بعدا که کلاسها تشکیل شد بیشتر خوشحال شدم از اینکه دیدم اساتید اینجا همه دکتر و باسواد هستند و کتابهائی را که به دست خود نوشته اند تدریس می کنند اما الان هر چه می گذرد امیدم به اساتید کمتر می شود ، اگر چه تک و توک نکات و تجربیاتشان را نمی توان نادیده گرفت ولی دیگر یقین دارم که اگر بخواهم وکیل یا حقوقدان بشم باید خودم درس را بخوانم تا بفهمم. متاسفانه سطح کلاسها بیشتر به درد نمره گرفتن و در پایان ، مدرکی کم ارزش به دستت دادن می خورد، بنا بر شواهد هم این واقعیتی است که در اکثر دانشگاههای ایران وجود دارد و از این جهت فرق مهمی بین آزاد و دولتی نیست.
برچسبها: دانشگاه, دانشگاه آزاد, علم
