به جای تبریک

حتی آن سو سو ها هم محقق نشد، نه باغی بود و نه چشمه ای، نیمکت و سایه بانی هم نداشت، پله بود و ترافیک و آفتاب، و باز هم پله، با هزار امید می آییم و با کوله باری از خستگی راهی خانه می شویم، یادش به خیر؛ یک ربع مانده به کلاس از خانه بیرون می زدم و قدم هایم پانزده دقیقه ای من را به دانشگاه می رساندند، وارد دانشگاه که می شدم، حس آشنایی داشتم، همان چند تا درخت لاغر و نیمکتهای رنگ و رو رفته ی پلاستیکی دم در حیاط کوچک دانشکده صفایش به اندازه صفای دل همه بر و بچه های آشنای حقوق  بود، لازم نبود دنبال کسی بگردی، دوستانت را با موبایل پیدا نمی کردی، کافی بود گوشه ی حیاط بایستی و چرخی با چشمانت بزنی تا همه را بیابی، کلاس که تمام می شد چای و نسکافه می خوردیم و دور هم گعده می کردیم، گاهی از علم می گفتیم، گاهی از استاد، گاهی از فلان دختر، وگاهی هم از سیاست و می خندیدیم، بعد از دانشگاه باشگاه می رفتیم، شنا می کردیم و تخم مرغ و آب آلبالو می خوردیم، اوه اوه فرحزاد می رفتند! و حتی قلیون می کشیدیم و با هر پُک مدنی می خواندیم. یک تلویزیون کوچک گوشه ی سلف بود که بعد از ظهرهای فوتبالی قشنگی را برایمان روایت می کرد، تنها مسجد نمی رفتم، موقع نماز همیشه چند نفری بودند که پایه باشند با هم نماز بخوانیم، چه قدر مسجد نزدیک بود، چه آلاچیق های فراوانی اطرافمان بود، انگار درست شده بودند برای قرار و مباحثه، حتی ساندویچ های زاپاتا را هم یک بار بردیم و در آنجا خوردیم، چه قدر چسبید، یک گربه داشتیم که خیلی لوس بود و همش با دخترها بازی می کرد، بعدا گم شد؛ قهر کرد یا پسرهای حسود سربه نیستش کردند را نمی دانم ولی دیگر نبود، دانشگاه به مدرسه شبیه بود ولی همه چیز جور بود، خیلی خودمانی تر بود پله هایش کسی را اذیت نمی کرد بالابری که برای بچه های معلول داشت صادق تر از آسانسورهای زپرتی و زینتی اینجا بود، خیلی خوب بود، ظاهرا هیچ چیز نداشت ولی همه چیز داشت، فقط درس نمی خواندیم صفا هم می کردیم، خوب بود خیلی خوب، پر از خاطره های شیرین، همه راضی بودند همه، حتی بچه های تهران پارس…یادش بخیر… حکیمیه جان؛ ببین نمی خواهم حال تو را بگیرم تو هم روزی باحال می شوی، سرسبز می شوی، حوض آب را می اندازی، دانشجوهایت زیر سایه ی آلاچیق های «تجری من تحتها الانهار» چای می نوشند و گپ و گفت و مباحثه به راه می اندازند ولی حتما آن زمان متعلق به ما نیست، فعلا برای من نچسبی، سردی، حال نمی دهی، بیشتر تحملت می کنم، چیزی باقی نمانده تو هم من را تحمل کن، فقط دو ترم دیگر،… تمام می شود.

پ.ن1: سال جدید تحصیلی را به همه دوستان عزیز تبریک عرض می کنم

پ.ن2: بچه های انجمن یک وبلاگ به راه انداخته اند و اسم من را به عنوان عضو در آن درج کرده اند، واقعیت این است که من به درخواست چند نفر از اعضای آن در جلسه شان شرکت کردم و وارد انجمن شدم و تمام سعیم را هم برای کمک کردن به آنها انجام می دهم ولی چون در انتخابات کاندید نبودم طبیعتا عضو رسمی انجمن هم نیستم. این هم از آدرس وبلاگ انجمن: http://tehranlaw.blogfa.com